hi5

ครั้งแรกในชีวิต

posted on 21 Mar 2010 13:26 by i-hack

          ครั้งแรกของฉันก็คือมือคืนวันที่ 20 มีนาคม 2010 เวลาประมาณ 5 ทุ่มกว่า

ได้เข้าไปเที่ยวในภับแถวรัชดาชอย 4 เป็นครั้งแรก ทั้งที่อายุยังงไม่ถึ่ง 18 ขวบ

เข้าไปแรกๆยืนถือเหมือนต่อไม้ พอสักพัก(เหล้าเข้าปาก)อาการขาเดนซ์เริ่มออกลาย

เต่นไปเต่นมาเริ่งสนุกแฮะคราวนี่ยาวเลย สังบารากุมาดูกันดูอย่างมันส์มาก

ต่างคนก็ต่างเลืนกันไปในที่สุดประมาณตรี 2 ทุกคนเริ่มไม่ไหวต่างคนต่างแยกยาย

กันกับบ้าน แต่ฉันไม่ไมได้กันบ้านไปเปิด โรงแรม แถวพระราม 2 พอไปถึ่งก็ไปติดต่อ

ขอเช้าห้อง ติดต่อเสร็จก็ขึ้นห้องนอน นอนได้สักพักก็เจอของดีจนได้ทำให้ฉันข้นลุก

ไม่กล้าที่จะหลับตา  ประมาณ 11 โมงรีบเช็คเอ้าออกทันที

                 เรื่องราวก็มีแค่นี่แหละเนื้อหาอาจจะเขียนลงไม่หมดนะ

 

 

 

                              ส่วนตัวฉันการชุมนุมไม่สงผลดีอะไรให้เลยไมว่าจะ  เสือแดง เสื้อเหลือง

        เพราะวันนี่ทางบ้านโทรมาบอกว่าธุรกิจที่บ้านไกล้ถึงจุดจบ เพราะการชุมนุม

 จะเล่าถึงธุรกิจแรกก่อน เหตุที่บอกว่าธุรกิจไกล้จะถึงจุดจบก็เพราะ ชาวต่างชาติไม่กล้าที่จะมาเมืองไทย

 เนืองจากหวั่นในการชุมนุมกลัวไม่ปลอดภัย   ลูกค้าส่วนใหญเป็นชาวต่างชาติ 80%  เงินที่มาหมุนเวียนส่วน

ใหญ่เป็นของต่างชาติ คราวนี่ชาวต่างชาติไม่มาของก็ขายไม่ค่อยดีเงินลงทุนก็กำลัง

จะหมดเพราะสิ้นค้าขายไม่ออก ทุกๆอาทิตย์ต้องใช้จ่ายเงินเป็นจำนวนมาก เงินที่เก็บไว้ก็นำออกมาใช้

จนไกลจะหมด สุดท้ายแล้วทางบ้านบอกว่าถ้าการชุมนุมยืดเยืออีกต่อไปเห็นทีต้องปิดกิจการลง

        นี้ก็เป็นอีกอย่างที่การชุมนุมสงผลเสียให้ ก็คือผลไม้ที่บ้านขายไม่ออกเพาระคนไทยส่วนใหญ่

 ไม่ออกจากบ้าน แม่ของฉันได้ถามลูกค้ารายหนึ่งว่าของที่รับไปนะขายดีไหม ลูกค้าตอบว่า

ไม่เลยเลย คนไทยอยู่แต่ในบ้านไม่ยอมออกมาใช้จ่าย ผลไม้ที่รับไปนั้นก็ทิ้งเป็นบางส่วน แต่ก็ต้องชื้อไปขายอยู่ดี

เพราะมันคืออาชีพของเรา 

ผลไม่ที่ส่วนก็ล่วงลงเลือยๆเพราะมันขายไม่ออกจึงจำเป็นต้องปล่อยให้มันล่วงทิง ผลไม่ไม้ที่ล่วงลงไปนั้นก็คือ

เงินที่ลงทุน

คราวนี่ประเทศไทยคงจะไม่มีผลกินกัน และในอนคตคงต้องชื้อผลไม้ต่างชาติ แดก กัน 

และในไม่ช้าประเทศไทยก็ต้องล้มลาย

****************************************************

อยากให้ไอ้พวกแกนนำทั้งหลายมาอ่านบ้าง ว่าพวกคุณทำไปนั้นสงผลอะไรบ้างดีแสร้างความปันป่วนไปวันๆๆ

ถ้าคุณทำอาชีพแบบนี่แล้วคุณจะรู่สึกว่ามันเป็นอย่างไร

 ***

ถ้าการชุมนุมยังมีอีกต่อไปกูนี่แหละจะเอาระเบิดไปปาใส่พวกมัน พูดจริงทำจริง

วันเวลา

posted on 15 Mar 2010 18:34 by i-hack

               ใครหลายคนชอบพูดกันว่าวันเวลาชั่งผ่านไปเร็วเหลือเหลือเกิน 

แต่สำหรับฉันว่าวันเวลานั้นมันชั่งเชื่องช้าจริงๆ ต้องอยู่กับสิ่งที่ตนเองไม่ชอบ ต้องอยู่กับสี่งที่ตนเองไม่

รัก   ต้องอยู่กับความเหงาที่ไม่ได้รับเชิญ และต้องอยู่กับความอ้างว้าง   สิ่งเหล่านี่แหละที่ได้อยู่กับมันแล้วจะ

เหมือนว่า

เวลามันชั่งผ่านไปช้าเหลือเกิน

สิ่งที่ฉันไม่ชอบ(เกรียด)อีกอย่างก็คือ

ในคืนที่ผู้คนส่วนใหญ่หลับไหลอย่างมีความสูข ส่วนฉันต้องมานั้งมาทำอะไรก็ไม่รู้ ชึ่งสิ่งทีทำไปนั้นเหมือนจะไม่

มีความหมายสำหรับฉันเลยสักนิด แต่กับตรงกันข้ามสิ่งที่ฉันทำไปมีความหมายกับใครหลายคนที่กำลังหลับไหล

อย่างมีความสุข